เทพกระบี่มาร

เอาละ ผมจะบ่นละ ใครไม่อยากอ่านก็ขอให้รีบปิด - -

 

 

เฮ้ออ วันนี้  วันไหว้ครู ทางมหาวิทยาลัย ก็ ให้งดการเรียนการสอนในช่วงเช้า ส่วนช่วงบ่าย เรียนตามปกติ  พอเสร็จกิจกรรมตอนเช้า ผมก็รีบกลับมาเปลี่ยนเสื้อ แล้วก็ไปรับ เพื่อนที่หอหญิง 5 ไปนั่งทำไดเรคชั่นแลปด้วยกัน  ก็นั่งทำกันสุดฤทธิ์ ให้มันเสร็จทันเรียนแลป ตอน บ่าย2 ครึ่ง   พอนั่งทำเสร็จ ก็ปาเข้าไปบ่าย 2  35แล้ว ผมกับเพื่อนก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้น 4 ของตึก SCB1 เพื่อไปห้องแลป แล้ว สิ่งที่พบก็คือ!!!!!!!  ห้องแลปปิด - -     แล้วสักพัก อ.ที่สอนแลป ท่านก็เดินมา  ท่านก็บอกว่า " แปลกนะเนี่ย ความจริงต้องเปิดนะเนี่ย ตอนบ่ายยังมีเรียนตามปกติ แต่ ถ้าห้องไม่เปิดแบบนี้ก็ งดทำก็แล้วกัน กลับบ้านกลับหอกันดีๆละทุกคน" โอ้ววววววววววว  ง่ายๆงี้เลยหรอครับท่านอาจารย์  อุตส่าปั่นไดเรคชั่นสุดฤทธิ์   แล้วจากนั้น ผมกับเพื่อน ก็เดินไปด้วยกัน  เดินไปบ่นไป - -  บ่นไปตลอดทาง จนกระทั่งถึงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ ผม ก็ ขึ้นรถ แล้วก็ขับรถไปส่งเพื่อนที่หอหญิง 5 ตามเดิม แล้วตอนนั้น ฝนก็กระหน่ำเทลงมา - -  เง้อออ  เปียกกลับบ้าน *-*   เซ็งอย่างแรงง วันนี้ มะใช่วันของเรา!!!!! 

edit @ 12 Jun 2008 16:16:33 by เทพกระบี่มาร

edit @ 12 Jun 2008 16:17:56 by เทพกระบี่มาร

สิ่งที่ผมจะพิมพ์ต่อไปนี้ มันคือความในใจของผม ถ้าไม่อยากอ่าน ก็ให้ปิด ซะนะครับ

 

 

 เฮ้อออ มันก็เริ่มจากเพื่อนผมคนนึง ไอ่นี่ผมรู้จักมันมานานละ นานมากๆๆๆด้วย มันก็จัดๆได้ว่า เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด เป็นเพื่อนที่เคยทำให้ผมน้ำตาตก 2 ครั้ง เป็นเพื่อนที่ผมรัก แล้วก็ ห่วงมันมากๆ คนหนึ่งของผม ผมก็เฝ้าเตือนมันในหลายๆเรื่องมาตลอด ให้คำแนะนำและ คอยเป็นที่ปรึกษาให้มันมาตลอด  แล้ว เรื่องที่มันกำลังทำอยู่ตอนนี้ ผมก็คอยบอกคอยเตือนมันตลอด มันก็บอกผมนะ ว่า อื่อ เข้าใจ กูรู้ว่าคำเตือนของมึงน่ะออกมาจากใจ กูจะรับฟังไว้ แต่มันก็ไม่ฟัง แต่ก็ยังทำอยู่ แล้วก็ยิ่งหนักกว่าเดิมเรื่อย ๆ  จนผม เริ่มจะรับไม่ค่อยได้แล้ว กับสิ่งที่มันกระทำ แต่ผมก็พูดอะไรมากไม่ได้ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา  เพื่อนผมคนนี้ มันก็ไม่เคยว่าผมเสือก ที่ผมเตือนมันบ่อยๆ นะ แต่ก็อย่างว่า ปากมันบอกว่าฟัง แต่ก็เหมือนมันฟังแต่ปากมัน  (อย่างง)  การกระทำของมันก็ยังเหมือนเดิมอยู่ แต่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันก็บอกผมว่า กูเป็นประเภทยิ่งเตือน เหมือนยิ่งยุเว้ยย  แต่ผมอยากให้มันรู้ไว้ว่า ไอ่สิ่งที่ผมเตือนมันบ่อยๆ เตือนมันเป็นจริงเป็นจังเนี่ย ก็เพื่อตัวมันทั้งนั้น ตัวผมนั้น ไม่ได้ไม่เสียอะไรสักอย่าง แต่กลับเป็นผลดีต่อตัวเพื่อนผมคนนี้ทั้งนั้น ผมยังไม่รู้เลยว่า ผมจะรับได้ไหม ถ้าสิ่งที่เพื่อนผมกำลังกระทำอยู่ มันเกิดผิดพลาดขึ้นมา ผมยังไม่รู้เลยว่า ความเป็นเพื่อนที่ผมมีให้มันมาตลอด จะคงอยู่ไว้ได้ไหม  ผมคงเสียใจ ที่เตือนมันแล้ว แล้วมันไม่ฟัง เหมือนมันไม่เห็นหัวเรา เหมือนมันไม่ให้ความสำคัญกับเรา กับ คำพูดของเรา ทั้งๆที่ มันเป็นเพื่อนที่สำคัญคนหนึ่งของผมเสมอมา  แต่ผมก็ไม่เสียใจมากเท่าไหร่ เพราะผม ได้ทำหน้าที่เพื่อนคนหนึ่งแล้ว โดยการบอกและเตือนมันเสมอๆ  ผมคงจะเสียใจมาก ถ้าผมไม่เคยเตือนมัน  แต่นี่ ผมเตือนมันแล้ว แล้วก็เตือนมามากแล้ว  เตือนจนผมท้อที่จะเตือนมัน  เมื่อวันก่อน มันก็เห็นแล้ว ว่าสิ่งที่ผมเคยบอกมัน เคยเตือนมัน มันเป็นยังไง มันโดนกับตัวมันเองแล้วส่วนนึง มันก็บอกว่าเชื่อผมแล้ว  แต่ผมไม่รู้ว่า มันจะเชื่อผมมากน้อยแค่ไหน ไม่รู้ว่า มันจะกลับไปทำแบบเดิมอีกหรือเปล่า 

    ถ้าเพื่อนผมได้เข้ามาอ่าน ก็ขอให้รู้ไว้ว่า เพื่อนมึงคนนี้ เริ่มเหนื่อยกับการเตือนที่ไม่มีวันจบแบบนี้แล้ว บอกมึงหลายครั้งแล้ว มึงฟังกูบ้างไหม เมื่อวันก่อน มึงก็เห็นแล้ว ว่าสิ่งที่กูเคยบอกมึง มันเป็นจริงยังไง มันรู้สึกยังไง แล้วถ้ามึงยังกลับไปทำแบบนั้นอีก กูก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว ถ้ามึงเกิดพลาดขึ้นมา กูก็ไม่รู้ว่า เวลานั้น กูจะยอมรับมึงได้มากน้อยแค่ไหน มันอาจจะทำให้กูกับมึงต้องขาดกันเลยก็ว่าได้ เพราะ กูรับไม่ได้แน่ๆ ถ้ามันพลาดขึ้นมาจริงๆ กูพอจะเดาออกว่า ถ้ามึงพลาดขึ้นมา คนแรกที่มึงจะปรึกษาด้วย คือกู  แต่ถ้าถึงเวลานั้น กูก็ขอบอกเลยว่า กู จะไม่ช่วยเหลืออะไรมึงอีกต่อไป แล้วกูก็จะไม่นับมึงเป็นเพื่อนกูอีกต่อไป  มึงเหมือนไม่เห็นหัวกูเลย มึงบอกว่ามึงรับฟัง แต่มึงฟังกูจริงๆได้สักครึ่งคำหรือเปล่า  กูหวังดีกับมึงมากๆนะ คำเตือนของกูนั้น ก็เพื่อตัวมึงทั้งนั้น เป็นผลดีต่อตัวมึงทั้งนั้น    ที่กูพิมพ์มาทั้งหมดนี้ กูไม่ได้โกรธมึง แต่กูน้อยใจ มึงเปลี่ยนไป  มึงไม่ใช่เพื่อนกูคนเดิมที่กูรู้จักดีอีกแล้ว มึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน  กูบอกไรมึง มึงไม่ฟัง ยิ่งดื้อ ยิ่งทำ กูเหนื่อยแล้ว ถ้ามึงพลาดขึ้นมา กู จะไม่ นับมึงเป็นเพื่อนอีก ขอให้รู้ไว้ด้วย   

 ผมขอไม่บอกก็แล้วกัน ว่าเป็นใคร ถ้าเจ้าตัวเข้ามาอ่าน ก็จะรู้เอง  

โอ้วววววว วันนี้ เอาอีกแล้ว เริ่มตั้งแต่ 7.30 ตอนเช้ายังไม่มีกิจกรรมไรมากมาย ก็แค่รุ่นพี่มาปล่อยมุขฝืดๆ  แต่กิจกรรมจริงๆน่ะ มันเริ่มตอน 10 โมง!!!!!! พอ10โมงปุ๊บ ก็ไปเข้าฐานกิจกรรมต่อ โดยไปเข้าฐานกิจกรรมที่ยังไม่ได้เข้าของเมื่อวาน โดยวันนี้ ฐานแรก ผมโดน ฐานของภาควิชาเคมีอุตสาหกรรมก่อน ก่อนเข้าฐาน โดนรุ่นพี่ดักป้ายหน้าอีกแล้ว แล้วไอ้สิ่งที่ป้ายก็เหมือนเดิมเลย แป้งผสมน้ำ....... ฐานนี้มีกิจกรรมเกมวัดดวง โดยรวมก็ ค่อนข้างน่าเบื่อ มะค่อยสนุกเท่าไหร่  ต่อไปฐานที่ 2 ก็เป็นฐานของสโมสรนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ ฐานนี้ก็มีกิจกรรม อุ๊ยสอนหลาน (คนแก่สอนหลาน) เขาก็เอาคนแก่ มาสอน สานปลาตะเพียน ดอกไม้ ตั๊กแตน โดยใช้ใบมะพร้าว  ฐานนี้ก็ยังไม่เท่าไหร่ ค่อนข้างเบื่อตามเคย  ฐานต่อไปก็ ฐานของภาควิชาฟิสิกส์ ฐานนี้ เจ๋งโคตร ให้วัดความยาวของทางเดินระหว่างตึก โดยมีของที่ให้ใช้คือ ตารางธาตุ ไม้โปร ดินสอ แล้วก็กระดาษทด โดยกลุ่มแฟมิลี่ของผม วัดโดย เอากิ่งไม้แถวนั้น วาดความยาวของเสาค้ำสะพาน แล้วก็เอามาคูณกับจำนวนเสาค้ำทั้งหมด  โดยรุ่นพี่ให้ตอบในหน่วยไมโครเมตร  กลุ่มผมก็วัดไป แล้วก็คำนวณ ได้ความยาวคือ 35.657 เมตร ผมก็เลย คิดความคลาดเคลื่อยด้วย เลยปัดเป็น 36 เมตร แล้วก็แปลงเป็นหน่วยไมโครเมตร โดยคำตอบที่ได้คือ 36ล้านไมโครเมตร พอหมดเวลา รุ่นพี่ก็เฉลย โอ้ววววววววว คำตอบคือ 36.268 เมตร กลุ่มผม คิดได้ใกล้เคียงสุด เลยชนะไป แล้วก็เล่นเกมต่อไปก็คือเกม ยืนบนกระดาษหนังสือพิมพ์ แล้ว นึกสภาพ คน 8 คน บนกระดาษ.... ก็ ทำได้แค่ครั้งแรกเท่านั้น พอครั้งต่อไป พับครึ่งกระดาษ ก็ทำไม่ได้แล้ว ก็แพ้ไป - -  ฐานต่อไป เป็นของภาควิชาเคมี ฐานนี้ก็เจ๋งดีครับ ให้ใบ้ชื่อธาตุ......   ก็ ใบ้กันนานพอสมควร กว่าจะเดาออกว่าธาตุอะไร (เขาให้ธาตุกำมะถันมาเงี้ย จะใบ้ไงดีล่ะ - -)  ฐานต่อไปก็เป็นของ ภาควิชาชีววิทยา ฐานนี้แหละครับ มันส์มาก กิจกรรมของฐานนี้คือ เกม คีย์หอย (อย่าผวนนะ)  ตอนเล่น เขาก็จะให้ตัวแทนของแต่ละแฟมิลี่ ออกมา แล้วก็ ล้วงมือเข้าไปในถังที่ใส่น้ำเย็นโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วหยิบซองที่ข้างใน ใส่ชื่อหอยไว้ ออกมา แล้วเขาก็จะให้ทายว่า หอยนั้น เป็นหอยแท้ หรือ หอยเทียม  เอาละอย่าพึ่งแปลกใจ หอยเทียม มันก็เทียมจริงๆ โดย วันนี้ หอยที่ออกมาทั้งหมดก็มี  หอยสกี๊ หอยบ่ลี หอยล้องลี  หอยไร้หมี หอยมีหมีร้อยเส้น หอยนมสาว หอยทาก - - นี่แหละ หอย แล้ว ใครที่ทายผิด เขาก็จะทำโทษ โดย ให้ทั้งแฟมิลี่ออกมา แล้วก็เต้นไก่ย่าง จากนั้นเขาก็จะร้องเพลงผี..... เนื้อเพลงก็  ผีผีผี ระวังผี ระวังผี ระวังผี กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ระวังผี.........(แล้วก็ใส่ชื่อผีไป ชื่อผีที่ว่าก็คือ ผีกระชากหัว ผีระเบิดหัว ฯ) เช่น ถ้าเราบอก ผีระเบิดหัว เขาก็จะ ผีระเบิดหัว ระเบิดหัว ระเบิดหัว ผัวระเบิดตึ๊ด ระเบิดตึ๊ด ระเบิดตึ๊ด (เขาพูดตึ๊ดจริงๆนะครับ ไม่ได้พูดว่า ห.. ) พอทำโทเสร็จ รุ่นพี่เขาก็แกล้งว้าก บอกให้เข้ามาชิดๆๆๆๆกัน ห้ามให้มีที่ว่าง ให้ก้มหน้า ห้ามหัวเราะ แล้วรุ่นพี่ก็บอก "น้องครับ พี่ตั้งใจให้น้องครับ" แล้วรุ่นพี่ทั้งหลาย ก็เอาน้ำอุทัยทิพย์ใส่สาคู แป้ง น้ำผสมแป้ง น้ำแป้งสี ระดมสาดเข้าใส่ ทั้งป้ายหน้า ทั้งสาดเข้าใส่ เปียกกันระนาวครับ - - แล้วก็หมดฐาน ก็เดินกลับไปที่ตึก40ปี ไปกินข้าว แล้วรุ่นพี่ก็พาไปที่ศาลาอ่างแก้ว แล้วก็ เต้นๆๆๆ ร้องเพลง ทำกิจกรรม พอสัก 2 ทุ่ม รุ่นพี่เขาก็ ไซโค โดยการทำเครียด แล้วก็บ่นๆๆ แล้วก็ให้น้องๆ เดินตามรุ่นพี่ไป พอไปถึงลานโล่งๆ อ่าว รุ่นพี่ปี 2 3 4 รออยู่แล้วครับ ล้อมรอบ แล้วต่างคนก็จุดเทียน แล้วก็ร้องเพลง เป็นกำลังใจให้เธอได้รู้สึกดี แล้วก็เพลงประจำคณะครับ ก็ ซึ้งดี แล้วรุ่นพี่ก็จุดไฟ ตรงข้างบนของลานโล่ง เป็นคำว่า Atom แล้วก็จุดพลุ  สวยมากครับ แล้วรุ่นพี่ก็กล่าวต้อนรับเราเข้าคณะ  แล้ว ก็ให้ พี่ๆแฟมิลี่ กับพี่รหัส ไปผูกข้อมือให้  โดยรวมก็ ซึ้งดีครับ พอผูกเสร็จ  รุ่นพี่ก็ไปส่งน้องๆที่หอครับ ใครที่อยู่บ้าน รุ่นพี่เขาก็ไปส่งขึ้นรถ + ไปส่งที่รถ  (กว่าจะเสร็จกิจกรรมก็ 3 ทุ่มโน้นนนนนนนนนนน  ไปตั้งแต่ 7.30 เสร็จซะ 3 ทุ่ม เหนื่อยๆ - - ) แต่โดยรวมก็ โอเคครับ รับน้อง * - * หมดไปแล้ว รับน้องคณะ ต่อไปก็เหลือ รับน้องของมหาวิทยาลัย เฮ้อออ เบื่อกิจกรรมจริงๆ เยอะเกิน  *-*